We zijn de jaarwisseling weer goed doorgekomen, behoudens een hardnekkige verkoudheid van Willy en dan begint de maand januari.... een nieuw jaar, nieuwe kansen, maar onlosmakelijk verbonden met het verleden...

 

Om te beginnen heeft onze verwarmingsketel het meteen begeven. Door een aantal communicatiefouten bij de woningbouwvereniging en de verwarmingsfirma duurt het bijna 2 weken voor de nieuwe ketel komt. Maar.... vandaag is hij eindelijk geïstalleerd!!!

 

Op 3 januari is Joris al weer 4 jaar geworden! Op 7 januari werd dat met de familie gevierd en Miranda en Wouter hadden er een leuk feestje van gemaakt. Wij zijn eerst naar het graf van Jolanda gereden om een bloemetje bij haar te brengen en we hopen dat zij vanaf haar "sterretje" (zoals Joris dat altijd zegt) haar jongste zoontje bezig heeft gezien. Hij had van Miranda en Wouter een fiets met zijwieltjes gekregen en wij hadden een echte kindergitaar voor hem gekocht (op advies van Miranda en Wouter). Hij was zó vol van al zijn cadeaus en van het feit dat hij nu naar school gaat, dat hij de hele middag rondjes reed om de tafel of op zijn gitaar zat te "spelen" als een reïncarnatie van Elvis himself. En onder tussen maar aan iedereen vertellen dat hij naar school mocht!

 

Op 11 januari is Susan 40 geworden en Martin heeft iets geregeld voor deze mijlpaal. We wachten af.....

 

Op 22 januari wordt Jolanda's oudste zoon Sylvain 15 jaar! We weten nog niet wat Thierry en Rean van plan zijn, maar Sylvain vindt het prachtig als er zoveel mogelijk mensen komen en natuurlijk wil hij graag dat we allemáál komen.

 

Wat groeien ze toch hard en wat gaat de tijd toch snel... Alweer de 3e verjaardag zonder Jolanda...

 

Met Willy gaat het toch langzamerhand steeds beter: ze kan haar arm nu een beetje bewegen (nog niet belasten) en ze kan zelfs al weer kleine stukjes fietsen. Ze kan weer (kort) aan de computer werken en ze heeft deze week voor het eerst weer een naailes gevolgd. De pijn zit er nog, de zwelling wordt minder maar is nog flink aanwezig en we hebben nu toch eindelijk het gevoel dat het echt vooruit gaat.

 

Met mij gaat het even iets minder: ik heb in korte tijd 2 hartritmestoornissen gehad en bovendien ben ik weer terug bij fysiotherapie: mijn nek en rechterschouder zitten vast. Kennelijk is mijn geopereerde rechterschouder tóch nog een zwakke plek en dat heeft nu - na al dat onwennige huishoudelijke werk - weer extra behandeling nodig.

Vorige week hebben we een hardstikke leuk weekend gehad! Sylvain en Joris kwamen samen logeren!! Vrijdagmiddag mocht ik Joris al ophalen bij het kinderdagverblijf van Miranda. Joris was nog helemaal slaapdronken en rozig, maar hij ging graag mee. Helaas viel hij bij het afscheid nemen (dat vindt hij heel moeilijk) van het stoepje en bezeerde zijn kin, maar eenmaal onderweg kletste hij honderduit en vond vooral de TomTom heel interessant!

 

Zaterdagmorgen kwam Sylvain met de trein naar Hoofddorp. Grote koffer mee, want maandag begon zijn schoolwerkweek in Londen! Na mijn djembé-les (de laatste van dit jaar) hebben we leuk gespeeld en Sylvain heeft (samen met Joris!) met een soort "meccano" een racewagen voor Joris gebouwd. Wij hadden dat voor Sinterklaas gekocht: een kado voor kinderen vanaf 3 jaar! Nou, zelfs Sylvain en ik kwamen er samen niet altijd uit, zo moeilijk en onduidelijk was de beschrijving.

 

Zondag ben ik met Sylvain en Joris naar Glowgolf in Aalsmeer gegaan, waar ook Arjan erbij kwam en hij had Femke meegenomen. Daar hebben we een rondje midgetgolf gedaan met lichtgevende ballen, armbandjes, sticks enz. op een donkere, met blacklight verlichte midgetgolfbaan. Echt heéél leuk! Helaas had Joris ontzettend pech: bij het neerleggen van zijn balletje knalde hij met zijn kin op het kapotte handvat van de golfstick: de onafgedekte chroomstalen buis bleek een behoorlijk grote wond veroorzaakt te hebben en hij was even écht van de leg! Uiteindelijk hebben we wel ontzettend gelachen, want Joris was meer aan het hockeyen dan aan het slaan, maar hij kreeg het toch wel voor elkaar om op twee banen waar wij drieën 5 of meer slagen nodig hadden, het balletje in twee slagen in de hole te meppen!

 

Maandagmorgen hebben we helaas alles weer moeten inpakken en Joris weer bij Miranda gebracht. Volgende maand wordt hij 4 en dus gaat hij na de Kerstvakantie naar de Basisschool. Dan is het over met de logeerweekjes, zomaar tussendoor. We zijn dan afhankelijk van de vakanties.

Daarna heb ik Sylvain op de trein gezet naar Brussel. Althans, dat was wel de bedoeling, maar tot grote hilariteit van hem en zijn klas reed deze trein niet!!!! De leraar was echter totaal niet van de kaart en hij zou het verder regelen. Ze zijn met verschillende treinen naar Brussel gekomen, maar misten daar helaas de aansluiting naar Londen, dus het werd een uurtje later....

 

Maar wat is het dan ineens leeg in huis............ Willy en ik hebben echt een leeg-nest-gevoel gehad.

 

Afgelopen woensdag was Hoofddorp wereldnieuws op SBS6! De SBS6-Kerstparade trok door Hoofddorp! Het centrum was óvervol (op TV hadden ze het over 43.000 kijkers!) en natuurlijk moet je daar even bij zijn. Maar ja, als je dan een kwartier voor de start aankomt en er zijn er meer dan 40.000 vóór je, dan is het moeilijk om een plekje te vinden. Gelukkig is dat gelukt: precies op de plek waar de parade van start ging stonden we op de tweede (Willy) en derde rij. Ik heb zelfs foto's kunnen maken!

 

 

 

 

Vorige week zijn we weer op bezoek geweest bij de orthopedisch chirurg, die Willy geopereerd heeft. Ondanks de pijn die Willy nog steeds heeft en het forse oedeem rondom de geopereerde schouder, was hij bijzonder tevreden. De röntgenfoto liet zien dat de prothese prima op zijn plek zat en goed functioneerde! Ze mag nu de immobiliser (de "sling") nu af doen en moet nu zoveel mogelijk oefenen onder leiding van de fysiotherapeute. De pijn zal nog wel een maand of 3, 4 blijven, maar ze mag nu alles doen wat ze kan doen, mits het geen extra pijn oplevert. Dan zal ze met een jaartje (!!!!) haar arm weer redelijk kunnen bewegen.

 

Inmiddels was wel in de VU in Amsterdam geconstateerd dat zij osteoporose (botontkalking) in de lendenwervels heeft en dat viel natuurlijk weer even vies tegen! Maar ze heeft daar meteen medicijnen voor gekregen en begin volgend jaar krijgt ze ook weer een botversterkend infuus, waarschijnlijk weer APD of een zusje daarvan.......

Wel een beetje laat (het huishouden en de verpleging kost toch wel erg veel tijd), maar toch: het optreden in Zaandam was écht een feest! Bijna alles ging goed en de neutrale toeschouwer zal waarschijnlijk niets (of heel weinig) gemerkt hebben. Een aantal leden van onze groep was echt súperzenuwachtig en het gekke was dat ik daardoor eigenlijk veel rustiger werd en uiteindelijk eigenlijk alleen maar heb zitten genieten. Het was zó gaaf, dat ik het zelfs jammer vond dat er niet meer toeschouwers waren (iets waar ik me van tevoren best wel gespannen door voelde)!

Inmiddels zijn we met de 2e cursus begonnen en de leiding wil ons in februari al bij de gevorderden hebben, zodat we in het voorjaar bij alle optredens mee zouden kunnen doen!

 

Een tweede mooie gebeurtenis was, dat de film die we met onze crew gemaakt hebben, als tweede is geëindigd in de provincie Noord-Holland en afgelopen dinsdag is genomineerd voor de titel: "Beste film van het jaar" bij onze vereniging!

 

Vandaag zijn we voor het eerst in héél lange tijd weer gaan oppassen in Haarlem, Tot nu toe kwam Martin Janna brengen of haalde ik haar op, omdat Willy nog niet in staat was om in de auto te zitten. Maar vandaag zijn we dus (na een paar oefenritjes) naar Haarlem gereden en dat ging heel redelijk. Janna was in topvorm vandaag en ook Mads was heel gezellig. Hij mocht een vriendje mee naar huis nemen en Willy heeft toen een bordspel met ze gespeeld.

 

Maar de grootste verrassing kwam vanavond, toen ik mijn postvak opende: er was een email van de organisatie van de Amstel Gold Race: ik ben ingeloot voor de toerversie van april 2012!!! Wat gaaf hè: zóveel aanmeldingen en ik ben er gewoon bij!!!! Nu heb ik weer een extra motivatie om de koude wintermaanden door te komen en te blijven trainen!

 

Met Willy gaat het even niet zo geweldig: ze heeft in de omgeving van de schouderprothese heel veel zwelling en dat geeft nogal wat complicaties. Ze is dus deze week begonnen met de behandeling door een oedeemtherapeute..... Over een dikke week moet ze terug naar de behandelende orthopeed en dan horen we wel hoe het verder gaat.

Morgen, zondag 20 november, ga ik (met de djembégroep waar ik lid van ben) voor het eerst optreden! Er is dan in Zaandam een Afrikaanse Cultuurdag in Partycentrum Las Vegas (Kanstraat 4) met heel veel Afrikaanse workshops, demonstraties, maaltijd, dans enz. enz. voor jong en oud. 's Avonds zijn er optredens van de leden van onze Djembéschool en wij, de beginners, treden als eerste op (van 18.30 - 18.50). Duimen jullie voor ons? Het wordt extra spannend omdat onze meesterdrummer in het ziekenhuis ligt en iemand anders nu de demonstratie moet leiden......

Afgelopen donderdag is Willy geopereerd en de chirurg is gisteren, tijdens het bezoekuur, even langs gekomen om te vertellen hoe het gegaan was. Hij heeft de schouderkop opengelegd en toen bleek dat het botweefsel nog best wel sterk was, maar heel oneffen. Het kraakbeen was echter helemal afgestorven en hij kon dat zelfs gewoon met zijn vinger van het bot af schuiven. Hij heeft eerst alle schroeven (op één na, want die was dol) eruit gehaald, maar de plaat heeft hij dus moeten laten zitten. Daarna heeft hij de gewrichtskop schoongemaakt en weer mooi rond gefreesd. Toen heeft hij een stalen kommetje op de gewrichtskop aangebracht, zodat de kop weer mooi in het gewrichtskommetje kon bewegen. De prognose is nu dat zij hopelijk in staat zal zijn om -na de therapie van vele maanden- de arm tot ongeveer horizontaal op te tillen. Het is zelfs mogelijk dat dit helemaal pijnvrij gaat worden!

 

Na de operatie is Willy ontzettend ziek geweest. Ze had heel veel bloed verloren en zelfs na de bloedtransfusies bleef het hemoglobinegehalte nog veel te laag. Ze is ontzettend misselijk en houdt al drie dagen geen eten binnen, maar we hebben alle vertrouwen dat dit vanzelf beter gaat worden. Er is nog niet gesproken over het tijdstip dat ze naar huis mag; ook dat wachten we rustig af.

 

Wordt vervolgd..........

De laatste weken stonden voornamelijk in het teken van de naderende schouderoperatie van Willy. Donderdag a.s. (27 oktober) gaat het dan toch gebeuren. De schouderkop is zó slecht dat de orthopeed een prothese gaat plaatsen. Welke dat wordt is nog niet bekend: hij beslist tijdens de operatie pas wat hij gaat doen.

 

Wetend dat zij de eerste 6-7 weken na de operatie waarschijnlijk niets of bijna niets kan doen, hebben we de afgelopen twee weken de kleinkinderen te logeren gehad. Eerst Joris, in de tweede helft van de week vóór de herfstvakantie. Ik ben toen, met hem achterop de fiets, naar de Polderbaan gereden om naar de vliegtuigen te kijken. Hij vindt dat zó mooi! Het was ook roerend om mee te maken dat hij op de terugweg in zijn stoeltje in slaap viel tot we thuis waren: maar zijn lollie had hij nog wel heel stevig vast...... Het is zó leuk om hem weer eens bij ons te hebben! Hij is zó aanhankelijk en zó bijdehand, dat hij je ieder moment van de dag weer voor verrassingen stelt.

De laatste twee dagen dat hij er was kwamen ook Mads en Janna! Wat een feest!! We hebben genoten! Wat zijn het toch heerlijke kinderen en wat kunnen ze goed met elkaar spelen. Elke morgen was het feest als ze wakker werden. Eerst komt Joris: zijn biologische wekker staat op ongeveer half zeven en dan slaapt hij ook echt niet meer. Dus mag hij dan tussen ons in liggen in het "grote bed" en dan kletst hij honderduit! Wat een energie straalt hij uit: geweldig! Rond half 8 - acht uur komt dan Mads naar beneden (die slaapt op zolder) en als dan een half uurtje later ook Janna wakker is liggen we met z'n vijven in ons bed! Dat is dan ongeveer het moment dat de TV aan mag voor een kinderprogramma, zodat wij ons kunnen douchen en aankleden.

 

Een week later kwamen Mads en Janna nog een keer twee nachtjes logeren. Donderdag was eigenlijk onze oppasdag, maar we vonden het leuk om ze dan hier te hebben zodat we iets leuks konden ondernemen. Dus zijn we die donderdag met het spul naar Mijdrecht gereden waar ze de hele middag in Race Planet for Kids mochten spelen.

Natuurlijk hebben we bij allebei de logeerpartijen ook weer pannenkoeken gebakken: dat hoort toch ook bij als je oma en opa bent!

 

Morgen kunnen we bellen wanneer Willy donderdag aan de beurt is. Ze moet dan 4-6 dagen in het ziekenhuis blijven en daarna komt ze thuis met de arm in een sling. Ze mag dan 6-7 weken niets met die arm doen maar ik ben inmiddels redelijk handig in huis geworden en als ik er niet uit kom kunnen we hopelijk een beroep doen op familie en vrienden. De revalidatie gaat waarschijnlijk 9-12 maanden duren, dus .........

Zoals jullie weten is oktober voor ons een rotmaand. Deze maand zal voor ons altijd de maand zijn waarin Jolanda haar laatste verjaardag  had (op 7 oktober 2009 werd zij 39, maar ze wilde dit niet meer vieren.....), waarin zij het weekend daarna de bijna onmenselijke prestatie leverde om de 60 km van de Sister's Hope  loop bijna helemaal uit te lopen en twee weken daarna de ziekenhuisopname, onze verhuizing naar de Sneeuwbalstraat en nog een week later haar overlijden.

 

Daarmee nauw samenhangend was Willy's val op 16 november 2009, de dag dat wij, na een dikke drie weken in Jolanda's huis, weer naar Hoofddorp terug zijn gekomen, waarbij zij haar schouderkop brak. En dit speelt helaas nog steeds! In mei is Willy voor de tweede keer aan haar schouder geopereerd, maar in juli viel zij nog een keer: weer op diezelfde schouder. De revalidatie na die laatste operatie wilde niet vlotten, dus moest zij terug naar de orthopedisch chirurg (zie vorige berichten). Dinsdag jl. zijn we opnieuw bij hem geweest omdat toen de uitslag van de CT-scan bekend was. En dat was behoorlijk fout! Naar nu blijkt zijn bij de val van 2 jaar terug ook een aantal bloedvaatjes kapot gegaan, waardoor het bot te weinig bloed kreeg en degenereerde. De schouderkop blijkt nu dusdanig vervormd en beschadigd dat dit nooit meer goed komt en Willy heeft een steeds toenemende pijn. Daarom is besloten dat zij voor de derde keer geopereerd moet worden waarbij een schouderprothese moet worden geplaatst. De chirurg bepaalt tijdens de operatie welke prothese wordt gezet.

 

Een geluk bij een ongeluk is dat zij al vrij snel aan de beurt is. De chirurg wil dit heel snel doen, omdat zij al zo lang zoveel pijn heeft: als het meezit wordt dat al op 27 oktober. De opname duurt 4-6 dagen en de revalidatie 6-9 maanden! Je kunt je voorstellen dat zij aan de ene kant blij is dat de oorzaak van al die maanden pijn nu gevonden is, maar ze ziet er heel erg tegenop. Twee jaar elke dag oefenen heeft dus niets opgeleverd: ze moet weer helemaal op nul beginnen......

 

Gelukkig zijn er ook nog leuke berichten: de film "De Lutherse kerk en het Luthers hofje in Haarlem", die we met onze filmcrew "60+" hebben gemaakt, is gisteren gekroond tot de beste film van onze videoclub "Amfi 66" en die wordt nu uitgezonden naar het filmfestival van NH '63, de proviciale organisatie van videoclubs. Verder is onze eerste film (de 1-minuutfilm van vorig seizoen) gekozen in de top-5 van Nederland!!!!